Followers

സേതു

Sunday, March 25, 2007

സേതു ബാങ്കില്‍ പോയി മടങ്ങിവരുമ്പോഴാണ് വഴിയില്‍ അയാളെ കണ്ടത്. മുനിസിപ്പാലിറ്റി വക കുപ്പത്തൊട്ടിയില്‍ അയാള്‍ എന്തോ ചികയുന്നു.രൂപവും ഭാവവും ഒരു പിച്ചക്കാരന്റേതല്ലാത്തതിനാലാവും അവള്‍ ഒരു നിമിഷം അയാളെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
വിളറിയ മുഖവും ദൈന്യതയേറിയ കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍.
കുപ്പത്തൊട്ടി മുഴുവന്‍ അരിച്ച് പെറുക്കി ഒടുവില്‍ അയാള്‍ നിരാശനായി റോഡരുകില്‍ കുത്തിയിരുന്നു.

സേതു വഴിയേ പോകുന്ന കാക്കയേയും പൂച്ചയേയും പോലും വെറുതേ വിടില്ല. അവളുടെ സ്വഭാവമതാണ്. അപ്പുക്കുട്ടന്റേത് നേരേ തിരിച്ചും. അണ്ണാക്കിലിട്ട് കുത്തിയാലും മിണ്ടില്ല.

സേതു ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മനുഷ്യേരെപ്പോലും പിടിച്ച് നിര്‍ത്തി ഒരു നിമിഷം അടിമുതല്‍ മുടിവരെ നോക്കി;
"അല്ല നിങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് നല്ല പരിചയം. കുറ്റിപ്പുറത്തെ കാര്‍ത്യായനിച്ചേച്ചീടെ മകനാണോ അല്ലെങ്കില്‍ മകളാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ച് അവരുടെ വായിലിരിക്കുന്നതും കേട്ടാലെ അവള്‍ക്കന്നത്താഴം നേരേ ചൊവ്വേ ഇറങ്ങത്തുള്ളു.

അങ്ങനെയുള്ള അവളുടെ മുന്നിലാണ് ഒരു ഹതഭാഗ്യന്‍ കുത്തിയിരിക്കുന്നത്. വിടുമോ അവള്‍?
നാളും പേരും ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരാളെ വിടുകയെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍...
അതും തളര്‍ന്ന് കുത്തിയിരിക്കുന്ന ഒരാളെ...

അവള്‍ പതിവ് ശൈലിയിലെ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായി തൊടുത്തുവിട്ടു.
പേര്? നാള്? മേല്‍വിലാസം?...അങ്ങനെ പലതും.

ങ്ങേ ഹേ... ഒരു പ്രതികരണവുമില്ല.

ചോരവറ്റിയ മുഖത്ത് യാതൊരുവിധ ഭാവഭേദവുമില്ല.
ചിലപ്പോള്‍ കാത് കേള്‍ക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത ആളായിരിക്കും. അവള്‍ സ്വയം സമാധാനിച്ച്കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

കുറച്ച് മുന്നോട്ട് പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണവള്‍ക്ക് ബോധോദയമുണ്ടായത്.
അയാളെന്തിനായിരിക്കും കുപ്പത്തൊട്ടിയില്‍ ചികഞ്ഞത്? പ്ലാസ്റ്റിക്കോ കടലാസോ പെറുക്കുന്ന ആളായിട്ട് അവള്‍ക്കയാളെ തോന്നിയുമില്ല. അയാളതൊന്നും പെറുക്കിയെടുത്തിട്ടുമില്ല. പിന്നെ...?

വിശന്നിട്ട് ആഹാരം വല്ലതും നോക്കിയതാണോ?
പണ്ട് വിശന്ന് കിടന്ന് കരഞ്ഞ തന്നേയും അപ്പുക്കുട്ടനേയും സമാധാനിപ്പിക്കാനായി ഒരു നാഴി അരിക്കായി അമ്മ ജാനു മൂപ്പത്തിയുടെ അടുക്കല്‍ പോയ കാര്യം അവള്‍ക്കോര്‍മ്മവന്നു.

എന്തായിരുന്നു അന്നവര്‍ അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്...
ഒരുനാഴി കുത്തരിക്കായി പണയവസ്തു ചോദിച്ചവര്‍.

കണ്‍കോണുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ തൂവാലകൊണ്ട് തുടച്ച് കൊണ്ടവള്‍ ആ മനുഷ്യന്റെയടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു..
അവള്‍ അയാളെ തട്ടിവിളിച്ചു.

ഈ ശല്യം ഇതേവരെ പോയില്ലേ എന്ന മട്ടില്‍ അയാള്‍ അവളെ നോക്കി.
സേതു തന്റെ പേഴ്സ് തുറന്ന് ഒരു പത്ത് രൂപാനോട്ടെടുത്ത് അയാള്‍ക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“വിശന്നിട്ടാണല്ലേ? കൊണ്ട്പോയി എന്തെങ്കിലും കഴിക്കൂ.”
അയാളിലുണ്ടായ ഭാവമാറ്റം അവളെ ഞെട്ടിച്ച്കളഞ്ഞു.

ദൈന്യതയേറിയ കണ്ണുകളില്‍നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ധാരധാരയായി പ്രവഹിച്ചു.
അയാളെന്തൊക്കെയോ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം തൊണ്ടയില്‍ കുരുങ്ങി.
മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് അയാള്‍ സേതുവിന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണു.

വിശക്കുന്നവന് തന്നാലാവുന്നവിധം എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനായല്ലോയെന്ന സംതൃപ്തിയില്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്ന സേതുവിന്റെ മനസ്സില്‍ മുഴുവന്‍ ജാനുമൂപ്പത്തിയുടെ വാക്കുകള്‍കേട്ട് കരഞ്ഞ്കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി മടങ്ങിയ അമ്മയുടെ മുഖമായിരുന്നു.

Read more...

ഒരു ബ്ലോഗറുടെ ഗതികേട്

Friday, March 16, 2007

പലപ്പോഴായി പലതും കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ടുണ്ടങ്കിലും അത് പത്ത് പേര്‍ വായിക്കുന്ന നിലയിലാക്കണമെന്ന് സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും വിചാരിച്ചിട്ടില്ല.
അങ്ങനെ സ്വപ്നത്തില്‍ കാണാതിരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ പഴയ ഒരു നോട്ട് ബുക്കിന്റെ താളുകളില്‍ വിശ്രമംകൊള്ളുകയായിരുന്നു വര്‍ഷങ്ങളോളം.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസില്‍നിന്നും വന്ന ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി.
വാമഭാഗം എന്റെ പഴയ ബുക്കുകളൊക്കെ അളിച്ച് വാരിയിട്ടിരിക്കുന്നു.
വെറുതേ ഒരു രസത്തിന് നോക്കിയതാണന്ന വിശദീകരണം സത്യത്തില്‍ എനിക്കത്രയ്ക്കങ്ങ് ദഹിച്ചില്ല.

എന്റെ പഴയ പ്രേമലേഖനങ്ങള്‍ വല്ലതും തപ്പിയതായിരുന്നിരിക്കും അവള്‍.

എവിടെ കിട്ടാന്‍. അതൊക്കെ പണ്ടേ കത്തിച്ചു കളഞ്ഞതല്ലേ.

ഞാന്‍ മനസ്സ് കൊണ്ട് ചിരിച്ചു.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വന്ന ഞാന്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി.

കമ്പ്യൂട്ടറും തുറന്ന് വെച്ച് അവള്‍ നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു.

ഞാന്‍ പണ്ടെങ്ങോ എഴുതിയ എന്തോ സാധനം ടൈപ്പ് ചെയ്ത് മലയാളവേദിയില്‍ കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.
ആരൊക്കെയോ കമന്റും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
കുളിരുകോരുന്ന ഒരു തോന്നല്‍. എങ്കിലും ഞാനത് പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി.

ഇത്തവണ ബ്ളോഗ് എന്ന ഉമ്മാക്കി കാട്ടിയാണവളെന്നെ പേടിപ്പിച്ചത്.
ആഹാ. എന്റെ പടവും കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ എന്റെ പടം കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും കോരിത്തരിച്ചു.
ഇത്തവണയും ഞാന്‍ മസില്‍പിടിച്ച് നിന്നു. മനസിലെ സന്തോഷം പുറത്ത് കാണിച്ചില്ല.
ക്രെഡിറ്റ് അവളെങ്ങാനുമെടുത്താലോ!

പക്ഷേ അധിക നാള്‍ പിടിച്ച് നില്‍ക്കാനായില്ല.
കമന്റുകള്‍ എന്നെ ബ്ളോഗിലേയ്ക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ഞാനാരൊക്കെയാണെന്നൊരു തോന്നല്‍. അറ്റ്ലീസ്റ്റ് നല്ലപാതിയുടെ മുന്നിലെങ്കിലും! (അഹങ്കാരമെന്ന് കരുതരുത്). ഒരു ഉള്‍പ്പുളകം അത്രേയുള്ളു.

പിന്നെ പിന്നെ ഞാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒഴിവ് സമയത്തെല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിലായി.

ഒരേ ഒരു മന്ത്രം മനസ്സില്‍. ബ്ളോഗ് മന്ത്രം.

കുറെ നാളായി എന്നെ പുറത്തോട്ട് കാണാതിരുന്നതിനാല്‍ ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനായ അജിത് എന്നെ തേടി വന്നു.

കട്ടന്‍ ചായയും കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നില്‍...
അജിത്തും എന്റടുത്തുവന്നിരുന്നു.

ഞാനവനെ എന്റെ ബ്ളോഗും കഥകളും (കഥകളാണോയെന്ന് ഇപ്പോഴും അത്ര നിശ്ചയമില്ല.) കമന്റുകളും കാണിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.

അവന്റെ താല്‍പര്യം കണ്ടിട്ട് ഞാന്‍ പതുക്കെ എന്റെ സീറ്റ് അവന് നല്‍കി. സ്വസ്ഥമായിരുന്ന് വായിക്കട്ടെ.
അജിത്ത് വായന തുടങ്ങി. ഞാന്‍ കഥയ്ക്ക് പിന്നിലെ കഥകളും അവനു പറഞ്ഞു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
സമയം പോയതറിഞ്ഞേയില്ല.
ഊണിന് സമയമായെന്ന് അറിയിപ്പ് അടുക്കളയില്‍നിന്നും വരുന്നതു വരെ.

“എങ്കില്‍പിന്നെ ഊണ് കഴിഞ്ഞിട്ടാവാം ബാക്കി.” ഞാന്‍ അജിത്തിനോട് പറഞ്ഞു.
ഊണ് കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും കമ്പ്യൂട്ടറിന് മുന്നില്‍.

ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അജിത് വാച്ചില്‍ നോക്കുന്നതു കണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു “എന്താ അജിത്തേ വല്ലയിടത്തും പോകാനുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.” അജിത്

“പിന്നെന്താ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വാച്ചില്‍ നോക്കുന്നത്?” എനിക്കെന്തോ ഒരു പന്തികേടു തോന്നി.

അജിത് ദയനീയമായി എന്നെയൊന്ന് നോക്കി.പിന്നെ പതിയെ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ സതീശേട്ടാ, എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ ഞാന്‍ ബാലരമ പോലും വായിച്ചിട്ടില്ല. പിന്നെയെന്നോടെന്തിനാ ഈ കൊലച്ചതി.”

ഞാന്‍ വീണ്ടും ഞെട്ടി.

പിന്നെ ഊണും ഉറക്കവും കളഞ്ഞ്,പാതിരാത്രിയെന്നോ പത്തുവെളുപ്പെന്നോ ഇല്ലാതെ കുത്തിയിരുന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്ത്; ഇന്റര്‍നെറ്റ് കണക്ഷനുമെടുത്ത്, കൈയിലെ പൈസായും കളഞ്ഞ്, വായനക്കാരനെ തേടി നടക്കേണ്ടുന്ന പാവം ബ്ലോഗറുടെ ദുര്‍വിധിയെയോര്‍ത്ത് തലയ്ക്ക് കൈയും കൊടുത്തിരുന്നു.

Read more...

അയ്യായുടെ അമ്മന്‍കുടം

Thursday, March 15, 2007

അയ്യായെ അറിയാത്തവരാരുമില്ലായിരുന്നു.
അയ്യായെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്നവരുമാരുമില്ലായിരുന്നു.
അയ്യ എവിടുത്തുകാരനാണന്നോ എപ്പോള്‍ വന്നന്നോ ആര്‍ക്കും ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു.
അയ്യ തന്നെക്കുറിച്ച് ആരോടും വ്യക്തമായി ഒന്നും പറഞ്ഞിരുന്നുമില്ല.
ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ തന്നെ അയ്യ അതില്‍നിന്നെല്ലാം വിദഗ്ധമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിരുന്നു.

എങ്കിലും അയ്യായെക്കുറിച്ച് അറിയാവുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

അയ്യ നല്ലൊരു കലാകാരനായിരുന്നു.
അയ്യ നല്ലൊരു സഹായിയായിരുന്നു.
അയ്യ കുട്ടികളുടെ നല്ലൊരു കളിക്കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു.

ഉത്സവങ്ങളോ, കലാപരിപാടികളോ, ആഘോഷങ്ങളോ, ഘോഷയാത്രകളോ എന്തുമാകട്ടെ; ഉണ്ടന്നറിഞ്ഞാല്‍ അയ്യ അത് തേടിപ്പിടിച്ച് പോകുമായിരുന്നു. ജാതി മത രാഷ്ട്രീയ വകഭേദമില്ലാതെ! തന്റെ അമ്മന്‍കുടവുമായി...

അയ്യായെ ആരും പ്രത്യേകം ക്ഷണിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു അതിന്. അയ്യ അത് തന്റെ ജന്മനിയോഗമോ, കര്‍ത്തവ്യമോ അല്ലെങ്കില്‍ അവകാശമോ ആയി കണക്കുകൂട്ടിയിരുന്നു.

സിനിമാപ്പാട്ടോ, ചെണ്ടമേളമോ,പഞ്ചവാദ്യമോ എന്നുവേണ്ട കേവലം ചൂളമടിയായാലും അയ്യ യാതൊരുവിധ പരിഭവങ്ങളുമില്ലാതെ ചുവടുവെയ്ക്കുമായിരുന്നു.
ലഭ്യമാകുന്ന സംഗീതത്തിന്റേയും വാദ്യോപരണങ്ങളുടേയും അകമ്പടിയോടെ അമ്മന്‍കുടം തുള്ളുന്ന അയ്യ ആര്‍ക്കും ഒരു ബാദ്ധ്യതയായിരുന്നില്ല.
അല്ലെങ്കില്‍ ഒരിറ്റ് മദ്യത്തിലോ ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിലോ ആ ബാദ്ധ്യത അവസാനിക്കുന്നതേയുള്ളായിരുന്നു.
അയ്യായെ ആരും ഒരിക്കലും ഒരിടത്ത്നിന്നും ഒഴിച്ച് നിര്‍ത്തിയിരുന്നില്ല.
ചുരുക്കത്തില്‍ അയ്യായോ അയ്യയുടെ അമ്മന്‍കുടമോ ഇല്ലാത്ത ഒരു കാര്യപരിപാടിയും നടന്നിരുന്നില്ല.

കൈകള്‍ രണ്ട് വശത്തേയ്ക്കും നീട്ടിപ്പിടിച്ച് കുടം താഴേയ്ക്ക് പോകാതിരിക്കാനായി തല ഒരു പ്രത്യേക രീതിയില്‍ വെച്ച്കൊണ്ട് അയ്യ പാട്ടിനൊപ്പം ചുവടുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ അത് കണ്ട് നില്‍ക്കുവാന്‍ അനേകം നാട്ടുകാരോടൊപ്പം അപ്പുക്കുട്ടനും പോയിട്ടുണ്ട്.

കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ക്കേ കണ്ട് പരിചയിച്ച അയ്യായുടെ മുഖവും അമ്മന്‍കുടം തുള്ളലും അപ്പുക്കുട്ടന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു മായാത്ത മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.

"അയ്യ വേറേ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യത്തില്ലേ?" ഒരിക്കല്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അയ്യായോട് ചോദിച്ചു. വായനശാലയുടെ വാര്‍ഷികത്തിന്റെ അന്നായിരുന്നു അത്.

അയ്യ തന്റെ അമ്മന്‍കുടത്തെ തഴുകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മോനേ ഈ കുടവും തുള്ളലുമാണ് അയ്യായുടെ ജീവിതം."
അതേ. അയ്യായുടെ ജീവനും ജീവിതവുമായിരുന്നു അമ്മന്‍കുടം തുള്ളല്‍.

തുള്ളലില്ലാത്ത സമയങ്ങളില്‍ അയ്യ തന്റെ കുടവും അതിന് മുകളില്‍ വെയ്ക്കുന്ന പൂക്കുടയുമായി കുട്ടികളുടെ യിടയിലേയ്ക്കിറങ്ങും.
പിന്നെ കഥകളുടെ വേലിയേറ്റമായിരിക്കുമവിടെ.
എല്ലാം തന്റെ വീരകഥകള്‍!
ആയകാലത്ത് കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളമിങ്ങോളം താന്‍ നടത്തിയ കലാപ്രകടനത്തിന്റെ കഥകള്‍!
അനുഭവങ്ങള്‍!
അങ്ങനെ പലതും.

ഓണാഘോഷത്തോടനുബന്ധിച്ച് സാംസ്കാരിക ഘോഷയാത്ര നടത്തണമെന്ന തീരുമാനമുണ്ടായപ്പോഴാണ് അയ്യായുടെ പേര് ചര്‍ച്ചയ്ക്കായി എത്തിയത്. മറ്റ് പല ഇനങ്ങളുടെ കൂടെ അയ്യായുടെ അമ്മന്‍കുടവും ഉണ്ടാവണമെന്ന തീരുമാനമുണ്ടായി.
സത്യത്തില്‍ അങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. അയ്യ അല്ലാതെ തന്നെ എത്തുന്നയാളാണ്.
എങ്കിലും വൃദ്ധനായ ആ കലാകാരനെ തങ്ങളാലാവുന്ന വിധം ബഹുമാനിക്കണമെന്ന തീരുമാനത്തിന്റെ പുറത്താണ് അപ്പുക്കുട്ടനും കൂട്ടരും അയ്യയെ കാണുവാനായി പുറപ്പെട്ടത്.

തോട്ടിറമ്പിലെ ഓലമറച്ച കൂരയുടെ മുന്നിലെത്തി അപ്പുക്കുട്ടനും സംഘവും നിന്നു.
ആളനക്കമുള്ള ലക്ഷണമില്ല. വാതില്‍ തുറന്ന് കിടക്കുന്നു.
"അയ്യാ, അല്ല ഇവിടെയാരുമില്ലേ?" അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വിളിച്ചു.
വിളിക്ക് പ്രതികരണമുണ്ടായി. പക്ഷേ അതൊരു ഞരക്കം മാത്രമായിരുന്നു.
അയ്യ ഉള്ളിലുണ്ടന്ന് മനസ്സിലായതിനാല്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വീടിനകത്ത് കയറി. ശരിയായ രീതിയില്‍ വെളിച്ചമില്ലാത്തതിനാല്‍ ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണുവാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.
എങ്കിലും തറയിലിട്ടിരുന്ന പായയില്‍ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന അയ്യായെ തിരിച്ചറിയുവാന്‍ അധികസമയമെടുത്തില്ല.
"എന്തുപറ്റി അയ്യാ, സുഖമില്ലേ?" അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ചോദിച്ചു.
"പുറത്തേയ്ക്കൊന്നും അയ്യായെ കാണാത്തതിനാലാണ് അമ്മന്‍കുടം തുള്ളലിന്റെ കാര്യം പറയാന്‍ ഞങ്ങളിങ്ങോട്ടേയ്ക്കെത്തിയത്."
അമ്മന്‍കുടം തുള്ളലെന്ന് കേട്ടതും തന്റെ വല്ലായ്മയെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട് അയ്യ ചാടിയെണീറ്റു.
"എന്താ പറഞ്ഞേ മക്കളേ..." അയ്യായ്ക്ക് പൂര്‍ണ്ണമാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന് മുന്നേ ശക്തമായ ചുമ വാക്കുകളെ കവര്‍ന്നെടുത്തിരുന്നു.
കുറച്ച് സമയമെടുത്തു അയ്യായ്ക്ക് സംസാരിക്കാനുള്ള സ്ഥിതിതിയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചെത്തുവാന്‍. പിന്നെ എന്തോ ഓര്‍ത്തിട്ടെന്നപോലെ പറഞ്ഞു.
"ഓ... ഓണം വരികയാണല്ലോ, അതിന്റെ കാര്യം പറയാനായിരിക്കും എല്ലാരുംകൂടി എത്തിയിരിക്കുന്നതല്ലേ? എന്നോടെന്തിനാ മക്കളേ പ്രത്യേകം പറയേണ്ടത്? ഞാനങ്ങ് എത്തില്ലേ?" അയ്യ ചിരിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അതൊരു വിഫലശ്രമമായി മാറി. ഉള്ളിലെ ബുദ്ധിമുട്ട് ശക്തമായ ചുമയായി വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു.
"അയ്യ, ഇതിങ്ങനെ വെച്ചോണ്ടിരുന്നാല്‍ പറ്റില്ല. മരുന്ന് വാങ്ങിക്കണം.നമ്മള്‍ക്ക് ആശുപത്രിയില്‍ പോകാം. എന്താ?" അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.
"ഇനി ഈ വയസ്സ് കാലത്ത് എന്ത് ഡാക്കിട്ടര്? എന്ത് മരുന്ന്?" അയ്യ കുറച്ചുനേരം മുകളിലോട്ട് നോക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങള് പൊയ്ക്കോളൂ. എന്നാ വരേണ്ടതെന്ന് പറഞ്ഞാമതി. ഞാനങ്ങെത്തിക്കോളാം."

ഘോഷയാത്രയുടെ മുന്‍ദിവസം ഒന്നുകൂടിവന്ന് വിവരം ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ചിട്ടാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അയ്യായുടെ വീട്ടില്‍നിന്നും ഇറങ്ങിയത്.
എങ്കിലും അതിനടുത്ത ദിവസങ്ങളിലും അപ്പുക്കുട്ടന് അയ്യായുടെ അടുക്കല്‍ പോകാതിരിക്കാനായില്ല. ദിനംതോറും ദയനീയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അയ്യായുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിതന്നെയായിരുന്നു അതിന് കാരണം.
ചില ദിവസങ്ങളില്‍ അയ്യ വളരെയേറെ ഉത്സാഹവാനായി കാണപ്പെട്ടു. ചില ദിവസങ്ങളില്‍ നേരെ തിരിച്ചും.
ചുമ സഹിക്കാനാവാതെ വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞുള്ള അയ്യയുടെ ഇരുപ്പ് കണ്ട് പലവട്ടം അപ്പുക്കുട്ടന്‍ നിര്‍ബദ്ധിച്ചു ഡോക്ടറെ കാണുവാനും മരുന്ന് വാങ്ങുവാനുമായി.
പണത്തിന്റെ മറ്റോ പോരായ്മയാണെങ്കില്‍ കൂടിയും ബുദ്ധിമുട്ടണ്ടായെന്നും അതിനാണ് തങ്ങളെല്ലാവരും ഇവിടെയുള്ളതെന്നും ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞു നോക്കി. അയ്യ ഒന്നും കേട്ടില്ലാ.
ഇറ്റ് വന്ന കണ്ണീര്‍ തുടച്ചുകൊണ്ട് അയ്യാ പറഞ്ഞു "നിങ്ങളുടെയീ വാക്കും സഹായവും തന്നെ അയ്യാക്ക് ധാരാളമാണ് മക്കളേ. ഞാന്‍ പോയാല്‍ ആര്‍ക്കും ഒന്നും നഷ്ടമാവില്ല. പിന്നെന്തിനാ മരുന്നൊക്കെ."

ആകെയുള്ള ജീവിതസമ്പാദ്യമായ ഓട്ടുകുടവും അതിനു മുകളില്‍ വെയ്ക്കുന്ന കടലാസും മുളകീറുകളും കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പൂക്കൂടയും അയ്യ തന്റെ ശരീരത്തോട് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു. "ഈ കുടം കണ്ടോ മക്കളേ എനിക്ക് പത്തു വയസ്സുള്ളപ്പോ എന്റെ അമ്മ മരിച്ചു. മരിക്കുന്നതിനു മുന്നേ അമ്മയെനിക്കു തന്ന സമ്മാനമായിത്. പിന്നീടിങ്ങോട്ട് ഇതേ നിമിഷം വരെ എന്റെ ജീവനും ജീവിതവുമെല്ലാമിവനാ. ഇവന്‍ പോയാല്‍ പിന്നെ അയ്യയില്ല. ഇങ്ങനെയിതിനെ തഴുകിയിരുന്നാല്‍ അയ്യയെല്ലാം മറക്കും. വേദനയും അസുഖവും വിശപ്പുമെല്ലാം." അയ്യ ചെറുതായി ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ആ ചിരി പൂര്‍ണ്ണമാക്കുവാന്‍ അയ്യായേ കീഴ്പ്പെടുത്തികൊണ്ടിരുന്ന രോഗം സമ്മതിച്ചില്ല.
ശക്തിയേറിയ ചുമ കണ്ടുകൊണ്ട് നില്‍ക്കുവാന്‍ കഴിയാതിരുന്നതിനാല്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.

ഘോഷയാത്ര തുടങ്ങുവാന്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രമുള്ളപ്പോഴാണ് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വീണ്ടുമവിടെയെത്തിയത്. അകത്തു നിന്നും അയ്യയുടെ ചുമ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പുക്കുട്ടനകത്തു കയറി അയ്യയുടെ അടുത്തിരുന്നു.
"അയ്യാ നമ്മുടെ പരിപാടി തുടങ്ങുവാന്‍ ഇനി കുറച്ചുനേരം കൂടിയേയുള്ളൂ. ഇത്തവണ അയ്യക്ക് തുള്ളാന്‍ പറ്റുകേലന്നാ എനിക്കു തോന്നുന്നത്. അത്രയ്ക്ക് വയ്യല്ലോ അയ്യക്ക്." അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.
അയ്യാ കിടന്നകിടപ്പില്‍ തന്നെ കണ്ണുതുറന്നു അപ്പുക്കുട്ടനെ നോക്കി. ചിരിയും വേദനയും സങ്കടവുമെല്ലാം ആ മുഖത്തു മിന്നിമറഞ്ഞു.
എഴുന്നേറ്റിരിക്കാനൊരു വിഫലശ്രമം അയ്യ നടത്തുന്നത് കണ്ട് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ കൈതാങ്ങി അയ്യയെ നേരെയിരുത്തി.
"അതിങ്ങെടുത്തേ" അയ്യ കുടത്തേയും പൂക്കുടയേയും കാട്ടി അപ്പുക്കുട്ടനോട് പറഞ്ഞു.
കുടവും പൂക്കുടവും അപ്പുക്കുട്ടനേല്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് അയ്യ പറഞ്ഞു "നീയിതു കൊണ്ടുപോയി തേച്ചുതുടച്ച് ശരിയാക്കി വെയ്ക്ക്. ആരാ പറഞ്ഞേ അയ്യക്ക് തുള്ളാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന്?. അയ്യക്ക് തുള്ളാതിരിക്കാന്‍ പറ്റുമോ മക്കളേ സമയത്തിനു മുന്നേ അയ്യയവിടെ എത്തിയിരിക്കും. നീ പോയ്ക്കോടാ മക്കളേ."

അപ്പുക്കുട്ടനു വിശ്വസിക്കാനായില്ല. എഴുന്നേറ്റിരിക്കാന്‍ കൂടിയാവതില്ലാതിരിക്കുന്ന ഈ മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെയെത്താനാണ്. അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. അവന്‍ കുടവും പൂക്കുടയുമായി പോകാനൊരുങ്ങി. പക്ഷേ അപ്പുക്കുട്ടനു പോകാനായില്ല. സാധാരണയുണ്ടാകാറുള്ളതിനേക്കാള്‍ ശക്തമായ അയ്യയുടെ ചുമ അപ്പുക്കുട്ടനെയവിടെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തി.
അവന്‍ അയ്യയേ തന്റെ കൈകളില്‍ താങ്ങിയിരുത്തി. തളര്‍ന്നുകിടന്നു ചുമയ്ക്കുന്നതിനിടയിലും അയ്യയെന്തോ പറയുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പുക്കുട്ടന്‍ തന്റെ ചെവി അയ്യയുടെ മുഖത്തോട് അടുപ്പിച്ചു.
"മക്കളേ നീ പോയ്ക്കോ അയ്യയവിടെയെത്തിയിരിക്കും. അയ്യയുടെ ജീവനാ നിന്റെ കൈയ്യില്‍ തന്നിരിക്കുന്നേ. സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചോളണം."
അപ്പുക്കുട്ടന്‍ കുടത്തേയും മാറി മാറി നോക്കി. അയ്യയുടെ മുഖത്തൊരു നേരിയ പുഞ്ചിരി പടര്‍ന്നു.
പിന്നെയാ കണ്ണുകളടഞ്ഞു.
അയ്യാ...അയ്യാ...അപ്പുക്കുട്ടനയ്യയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.
ഇല്ല എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അയ്യയേല്‍പ്പിച്ച ജീവനേയും കൈയ്യിലെടുത്ത് എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിന്നു.

ശരീരത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച അയ്യയുടെ ആത്മാവ് ഒരു പക്ഷേ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന കുടത്തേയും പൂകുടയേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് എല്ലാരേക്കാളും മുന്നേ ഘോഷയാത്രയ്ക്കായ് എത്തിയിരുന്നിരിക്കാം. തന്റെ വാക്ക് പാലിക്കാന്‍ പറ്റിയെന്ന ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ...

Read more...

സൂസി എന്ന സുന്ദരി

Friday, March 9, 2007

സൂസി എന്തു സുന്ദരിയാണ്!
എന്തൊരു നിറമാണവള്‍ക്ക്!
വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകളും, ചുരുണ്ട കറുകറുത്ത മുടിയും.
അനാവശ്യമായി ഉടയതമ്പുരാന്‍ ഒന്നും അവളുടെ ശരീരത്തില്‍ ചേര്‍ത്തു വെച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
എത്ര ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളാണ് അപ്പുക്കുട്ടന് അവളുടെ ഓര്‍മ്മ സമ്മാനിച്ചിട്ടുള്ളത്.

എങ്ങനെ ഉറങ്ങാനാണ്? കണ്ണടച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ വരികയല്ലേ ഉണ്ടക്കണ്ണന്‍ പൗലോസ്.
അവടപ്പന്‍ ഹെഡ് കോണ്‍സ്റ്റബിള്‍ പൗലോസ്.
ചുവന്ന ഉണ്ടക്കണ്ണുകളും, ചുരുളന്‍ വള്ളം പോലത്തെ മീശയും വെച്ച് കൈയും തെറുത്ത് കേറ്റി സ്വപ്നത്തിലെത്തുന്ന പൗലോസിനെ കാണുമ്പോള്‍ തന്നെ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഉറക്കമെല്ലാം അവസാനിപ്പിച്ച് കട്ടിലില്‍ കുത്തിയിരുന്ന് ആലില പോലെ വിറയ്ക്കും.
പിന്നെ ആ ഇരുപ്പിലിരുന്ന് സൗന്ദര്യത്തിടമ്പിനെയോര്‍ത്ത് രോമാഞ്ചകഞ്ചുകമണിയും.

ഇതു അപ്പുക്കുട്ടന്റെ കഥ!

സാമാന്യം മനസ്സിന് നിയന്ത്രണമുണ്ടന്ന് മാലോകര്‍ സീലടിച്ചംഗീകരിച്ച അപ്പുക്കുട്ടന്റെ അവസ്ഥ!

അപ്പോള്‍ പിന്നെ പക്കുവിന്റെ സ്ഥിതിയെന്തായിരിക്കും!

പോട്ടെ. നന്തുവിന്റെ സ്ഥിതിയെന്തായിരിക്കും!


ക്ളാസ്സിന്റെ ഇടതുവശത്ത് പെണ്‍പ്രജകളുടെ ഇരിപ്പിടം.
വലതു വശത്ത് ആണ്‍പ്രജകള്‍.

ഇടതുവശത്ത് മുന്‍നിരയില്‍ത്തന്നെ സൂസി, ഷീല, സൗമൃ, ബിന്ദു തുടങ്ങിയ സുന്ദരിക്കോതകള്‍.

വലതു വശത്ത് മുന്‍നിരയില്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍, നന്തു, പക്കു തുടങ്ങിയ പുരുഷകേസരികള്‍.

ഈ സുന്ദരിക്കോതകള്‍ക്ക് എന്തൊരഹങ്കാരമാണ്. ഇങ്ങനെ കുറേ മാന്യന്മാര്‍ ക്ളാസ്സിലുള്ളതായി വല്ല വിചാരവുമുണ്ടോ ഇവളുമാര്‍ക്ക്.

അപ്പുക്കുട്ടന്റെ മനസ്സുമുഴുവനും സൂസിയാണന്ന് അറിയാവുന്നത് പക്കുവിനും നന്തുവിനും മാത്രമാണ്.

പലപ്പോഴും സൂസിയെ തന്റെ മനസ്സ് തുറന്ന് കാണിക്കണമെന്ന് അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വിചാരിച്ചിട്ടുള്ളതുമാണ്.

പക്ഷേ എങ്ങനെ കാട്ടാനാണ്.

കാട്ടാനയല്ലേ അവടപ്പന്‍!

ഇവളുമാര്‍ക്കെന്താ തങ്ങളോടൊന്ന് വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞാല്‍!
വായില്‍നിന്നും മുത്ത് പൊഴിഞ്ഞു വീഴുമോ?
പലപ്പോഴും ചോദിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.
അവടപ്പനെയോര്‍ത്ത് വേണ്ടന്ന് വെച്ചന്നേയുള്ളൂ.

മിണ്ടിയില്ലങ്കില്‍ വേണ്ട. ഇവള്‍ക്കെന്താ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചാല്‍!
കൂടെ ഒരേക്ളാസ്സില്‍ മുന്‍നിരയില്‍ സ്ഥാനം നേടിയിട്ടുള്ള മഹാരഥന്മാരെന്ന നിലയ്ക്കെങ്കിലും ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ച് കൂടെ ഇവള്‍ക്ക്?

അഹങ്കാരം. അഹങ്കാരമേ നിന്റെ പേരാണോ സൂസിയെന്നത്?

നീയാരടീ? ഉര്‍വ്വശിയോ... മേനകയോ...രംഭയോ...തിലോത്തമയോ...

അവടെയൊരു ഭാവം കണ്ടില്ലേ...

ഒരുത്തന്‍, ഒരു സര്‍വ്വഗുണസമ്പന്നന്‍, അറിവിന്റെ നിറകുടം, ക്ളാസ് ഫസ്റ്റ്, സര്‍വ്വോപരി സുന്ദരന്മാരില്‍ സുന്ദരന്‍ പുറകേ നടന്നിട്ടും നീയൊന്നും കണ്ടില്ല കേട്ടില്ലായെന്ന് നടിക്കുന്നോ? സുബീറിന്റെ കൂടെയുള്ള നിന്റെ കൊഞ്ചിക്കുഴച്ചില്‍ ഇവിടെ ആര്‍ക്കും അറിയില്ലായെന്നാണോ? മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ആ കോലാപ്പിയെ അല്ലാതെ വേറേ ആരേയും കിട്ടിയില്ലേ നിനക്ക്. എന്നേക്കാളും എന്തു ഗുണമാണ് അവനുള്ളത്?

അഹങ്കാരീ... നിന്നെ ഞാന്‍ എഴുതിത്തള്ളിയിരിക്കുന്നു.

അപ്പുക്കുട്ടന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

എങ്കിലും പ്രഖ്യാപനം നന്തു മാത്രമേ കേട്ടുള്ളു.

ആവശ്യത്തില്‍ സഹായിക്കുന്നവനാണ് സുഹൃത്ത്. നന്തു സഹായഹസ്തം നീട്ടി.
അപ്പുക്കുട്ടന്‍ രണ്ട് കൈയും നീട്ടി അത് സ്വീകരിച്ചു.

നന്തു പക്കുവിനോടാജ്ഞാപിച്ചു.
"എഴുതെടാ പ്രേമലേഖനം. ലവള്‍ക്ക്"
പക്കുവെഴുതി. സൂസിക്ക് പ്രേമലേഖനം. വടിവൊത്ത അക്ഷരത്തില്‍. കാമുകന്റെ പേരും നാളുമില്ലാതെ.

എന്റെ ജീവന്റെ ജീവനായ സൂസിക്ക്.
വളരെ നാളായി പറയണമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു.
നാവു വഴങ്ങിയില്ല. അതിനാല്‍ എഴുതുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍...നിന്റെ ചുണ്ടുകള്‍...നിന്റെ എല്ലാമെല്ലാം...
എനിക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നത് ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളാണ്.
നിന്റെ മധുരമൊഴി ( എന്നോടല്ലങ്കിലും നീ സംസാരിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ) എന്നെ കോരിത്തരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.
നീയെന്നാണ് എന്നെ സ്നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നതെന്നെനിക്കറിയില്ല.
എന്റെ പ്രീയസഖി ആ സുദിനം അതി വിദൂരമല്ലന്നെനിക്കറിയാം.
മഴകാത്തിരിക്കുന്ന വേഴാമ്പലിനെപ്പോലെ ഞാനിരിക്കുന്നു.
നിനക്ക് വേണ്ടി. നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രം.

എന്ന് നിന്റെ സ്വന്തം (ഒപ്പ് )

N.B - ഇതെല്ലാം കണ്ട് നീയങ്ങ് കോരിത്തരിച്ച് കാണും അല്ലേടീ മരമാക്രി. ഞങ്ങളെന്താ മണുഗുണേപ്പന്മാരാ? ഇവിടെ ആമ്പിള്ളേരില്ലാഞ്ഞിട്ടാ നീ സുബീറിന്റടുത്ത് പോകുന്നേ.
ജാഗ്രതൈ...
ഇന്നത്തോടെ സുബീറുമായുള്ള എല്ലാ കൂട്ടും നീ അവസാനിപ്പിച്ചോളണം.
അല്ലെങ്കില്‍ ശേഷം കാഴ്ചയില്‍...

കത്ത് നാലായി മടക്കി.

ഇനിയെന്ത്?

നന്തുവിന്റെ നിരീക്ഷണപാടവം അപാരം തന്നെ!

സൂസിയുടെ ഓരോ ചലനവും അവന്‍ നോക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു.

സൂസിയുടെ കൈകള്‍ വെറുതേ ഇരിക്കില്ലത്രേ.
ക്ളാസ്സില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ കൈകള്‍ ഡെസ്കിനടിയില്‍ പര്യവേക്ഷണം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമത്രേ!

എങ്കില്‍ ഇനിയെന്താലോചിക്കാനാണ്?
ക്ളാസ് കഴിയട്ടെ. എല്ലാവരും പോകട്ടെ.
കത്ത് ഡെസ്കിനടിയില്‍ വെയ്ക്കുക. അടുത്തപ്രാവശ്യം ഗവേഷണം നടത്തുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കത് കിട്ടിയിരിക്കും.

ഏലിയാമ്മ ടീച്ചര്‍ ന്യൂട്ടന്റെ ലോസ് ഓഫ് മോഷന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
സൂസിയുടെ കൈകള്‍ ഡെസ്കിനടിയിലേക്ക്.
കൈ കടലാസില്‍ തട്ടി. ദാ കിടക്കുന്നു പ്രേമലേഖനം.
ഇനിയെന്താണാവോ നടക്കാന്‍ പോകുന്നത്?
അപ്പുക്കുട്ടനും, നന്തുവും, പക്കുവും നോക്കിയിരുന്നു.

അവളതെടുത്തിരിക്കുന്നു! ആഹാ വായിക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ഭാവമെന്താണ്? സന്തോഷമോ?...അതോ...
ഒന്നും മനസ്സിലാവുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഒന്നു മനസ്സിലായി.
വായനയുടെ അവസാനം ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചില്‍ ഉണ്ടായി എന്നുള്ളത്.

"എന്തു പറ്റി സൂസി?" ടീച്ചര്‍ ചോദിച്ചു.

അവളാ കത്ത് ടീച്ചറെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.

ദ്രോഹീ, വഞ്ചകീ... എത്ര മനോഹരമായൊരു പ്രേമലേഖനം. നീയത് നിന്റെ സ്വകാര്യ സ്വത്തായി പുസ്തകത്തിനിടയില്‍ തിരുകി വെയ്ക്കുകയല്ലേ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്?

ടീച്ചര്‍ ആ കത്ത് വായിച്ചു.

"ആരാണിതെഴുതിയത്? നിങ്ങള്‍ക്കും അമ്മയും പെങ്ങാമ്മാരുമൊന്നുമില്ലേ വീട്ടില്‍. സൂസി നിങ്ങടെ സഹോദരിയല്ലേ? ഇതെഴുതിയതാരാണങ്കിലും എണീറ്റ് സൂസിയോട് മാപ്പ് പറഞ്ഞോളണം" ടീച്ചര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

"പിന്നേ എന്റെ പട്ടി പറയും." പക്കു പതുക്കെ പറഞ്ഞതാണ്. പക്ഷേ ശബ്ദമല്‍പം ഉറക്കെ ആയിപ്പോയി.

മണ്ടശിരോമണി! കൈയോടെ പിടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഏലിയാമ്മ ടീച്ചറിന്റെ സഹായത്തിനായി നത്തോലി ഡ്രില്‍ മാഷ് തന്നേക്കാള്‍ വലിയ ചൂരലുമായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.
പക്കുവിനെ സ്റ്റൂളിന്മേല്‍ കയറ്റി സൂസിക്കും മറ്റ് കോന്തികള്‍ക്കും പുറം തിരിഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.
പിന്നെ ചെത്തുകാരന്‍ കുട്ടപ്പന്‍ കള്ള് ചെത്താനായി തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയ്ക്കിട്ട് അടിക്കുന്നത് പോലെ താളത്തിലടി തുടങ്ങി.
ഉപ്പൂറ്റി മുതല്‍ തുട വരെ. തുട മുതല്‍ ഉപ്പൂറ്റി വരെ.

ഫലമെന്തായി?

വെട്ട് പോത്തിന്റെ ചന്തിയ്ക്ക് ചാട്ടവാറടികൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന ചോരതുളുമ്പുന്ന പാടുകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന അടയാളങ്ങള്‍ പക്കുവിന്റെ കാലുകളുടെ പിന്‍ഭാഗത്തെ അലങ്കരിച്ചു.

സൂസിയുടെ കരച്ചില്‍ പതിയെ ചിരിയായി മാറി.

ദുഷ്ടേ... പണ്ടൊരു പാഞ്ചാലിയുടെ ചിരിയുടെ ഫലമെന്തായെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? അപ്പുക്കുട്ടന് ചോദിക്കണമെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ നാവനങ്ങിയില്ല.

അടിയും കൊണ്ടു. മാനവും പോയി പക്കുവിന്.
പറഞ്ഞു പോയ വാക്കും നഷ്ടപ്പെട്ട മാനവും തിരിച്ച് കിട്ടാന്‍ പ്രയാസമാണ്.
ഇവിടെ ഒരു നിരപരാധി ക്രൂശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മാനം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സൂസിയെന്ന സുന്ദരികാരണം.

പ്രതികരിക്കണം. പ്രതികാരം ചെയ്യണം.

പക്കുവിന് താല്‍പര്യമില്ലായിരുന്നു. അവന് കിട്ടിയതു തന്നെ ആവശ്യത്തിലധികമായിരുന്നു.

ദൗത്യം നന്തു ഏറ്റെടുത്തു.

"ന്യൂട്ടന്റെ തേഡ് ലോ ഓഫ് മോഷനെന്താണന്ന് ഞാന്‍ കാണിച്ച് തരാം. ഫോര്‍ എവരി ആക്ഷന്‍ ദേര്‍ ഈസ് ആന്‍ ഈക്വല്‍ ആന്റ് ഓപ്പോസിറ്റ് റിയാക്ഷന്‍." നന്തു പറഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിലെത്തിയ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ അത്ഭുദപ്പെട്ടുപോയി.

ക്ളാസ്സിന് മുന്നില്‍ സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാത്ത ആള്‍ക്കൂട്ടം!

എന്താ സംഭവം! അപ്പുക്കുട്ടന്‍ എല്ലാവരേയും തള്ളി നീക്കി ക്ളാസിനുള്ളില്‍ കയറി.

അപ്പുക്കുട്ടന്റെ കണ്ണുതള്ളിപ്പോയി. എന്തായിത്. വര്‍ണ്ണപ്രപഞ്ചമോ? പച്ച, മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്...

ചുവരുകളില്‍ പലപല നിറത്തിലുള്ള ലിഖിതങ്ങള്‍...

എല്ലാം സൂസിയേയും സുബീറിനേയും കുറിച്ച്...

നന്തു പണിപറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു.

പെട്ടെന്ന് പുറത്തൊരാരവം.

"സൂസിയെത്തി" ആരോ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

എല്ലാവരും വഴിമാറി. ഒന്നുമറിയാത്ത മാന്‍പേട ക്ളാസിനകത്ത് കയറി.
ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളു സൂസി ചുവരുകളിലേക്ക്.
ഏത് പെണ്ണിനാണ് ഇതൊക്കെ സഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നത്?
സൂസിയും ഒരു സാധാരണ പെണ്ണുതന്നെ.
പാവം. ഇത്രയും കൊടുംകൃത്യം സൂസിയോട് വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഭാവത്തില്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ നന്തുവിനെ നോക്കി.

കൂട്ടുകാരികളില്‍ ആരൊക്കെയോ സൂസിയെ വളഞ്ഞു.
പക്ഷേ അവളവിടെ നിന്നില്ല. കരഞ്ഞുകൊണ്ടു വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു.

വിവരമറിഞ്ഞ് ടീച്ചര്‍മാരെത്തി.

ചത്തത് കീചകനെങ്കില്‍ കൊന്നത് ഭീമന്‍ തന്നെ.

പക്കുവിനെ നത്തോലി മാഷ് മുയലിനെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ച് തൂക്കിയെടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ കോളറില്‍ പിടിച്ച് തൂക്കിയെടുത്തുകൊണ്ട് ഓഫീസ് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി.

നന്തുവും അപ്പുക്കുട്ടനും ചുവരെഴുത്തുകള്‍ തുടച്ചുകളയുവാന്‍ മുന്‍കൈയെടുത്തു. ഞങ്ങളൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണാ എന്ന ഭാവത്തോടെ.

"അപ്പുക്കുട്ടനേയും നന്തുവിനേയും ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ വിളിക്കുന്നു." ക്ളാസ്സിന് പുറത്ത് പ്യൂണിന്റെ ശബ്ദം.

ദൈവമേ...

പക്കു പണിപറ്റിച്ചോ...

അവന്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞുകാണും. ഇതുവരെയുള്ള നല്ലപേരെല്ലാം പക്കുവൊറ്റൊരുത്തന്‍ കാരണം നഷ്ടപ്പെടുമോ?

രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഒരുനിമിഷം എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെയായി. എങ്കിലും അവര്‍ നടന്നു. ഓഫീസിലേയ്ക്ക്. കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസപാത്രമാവാന്‍ ഇനിയധികനേരമില്ലായെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ...

"രണ്ടുപേരും ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങിനിന്നാട്ടെ." ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ആജ്ഞാപിച്ചു.

മര്യാദരാമന്മാര്‍! അവര്‍ അനുസരിച്ചു.

"ഇവന്‍ നിങ്ങടെ കൂട്ടുകാരനല്ലേ?" പക്കുവിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ ചോദിച്ചു.
കൈകരുപ്പ് തീരാത്ത നത്തോലി മാഷ് ചൂരലിന്റെ അറ്റം കടിച്ച് പറിക്കുന്നു.

സൂസി വീട്ടിലെത്തിക്കാണും ഇപ്പോള്‍.
ഉണ്ടക്കണ്ണന്‍ പൗലോസ് വിവരമറിഞ്ഞാല്‍ പറന്നെത്തും. നമ്മുടെ കാര്യം പോക്കാ.
അപ്പുക്കുട്ടനും നന്തുവും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.
പക്കുവിന്റെ മുഖമുയരുന്നില്ല. നത്തോലി മാഷ് മൂന്നാം മുറ പരീക്ഷിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണം അവനെ വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല.

"ദേ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ..." ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ പറയുകയാണ്.
"രണ്ടിന്റേം കൂമ്പിടിച്ച് ഞാന്‍ വാട്ടും. നിങ്ങളെപ്പോലത്തെ നല്ല കുട്ടികളുടെ കൂട്ടുണ്ടായിട്ടും ഇവനൊക്കെ നന്നാവില്ലന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതിന്റെയൊരു ദോഷം നിങ്ങള്‍ക്ക് കൂടിയല്ലേ. അതുകൊണ്ട് ഇന്നുമുതല്‍ പക്കുവിനെ നന്നാക്കാനുള്ള ചുമതല ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വിട്ടുതന്നിരിക്കുകയാണ്.
കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ ഇവനെ എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ നിന്നും..."

ഹൊ. ആശ്വാസമായി. രണ്ടാളുടേയും തൊണ്ടയിലൂടെ പിടിച്ച് വെച്ചിരുന്ന ഉമീനീര്‍ പാമ്പ് ഇരവിഴുങ്ങുന്നത് പോലെ താഴോട്ടിറങ്ങി.

പിന്നെ ഹെഡ്മാസ്റ്റര്‍ പക്കുവിന്റെ നേരേ തിരിഞ്ഞു പറഞ്ഞു.
"ഇത്തവണ നീ രക്ഷപ്പെട്ടതേ ഇവരെപ്പോലുള്ള നല്ല കൂട്ടുകാര്‍ നിനക്കുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാ. ഇനിയൊരിക്കലിതാവര്‍ത്തിച്ചാല്‍..."

അതുമുഴുവനും കേള്‍ക്കുവാന്‍ മൂവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

Read more...

ഒരു പ്രതിഷേധക്കുറിപ്പ് യാഹൂ മോഷണത്തിനെതിരെ

Monday, March 5, 2007

Yahoo!ഇന്‍ഡ്യയുടെ അനീതിയ്ക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധത്തില്‍ ഞാനും അണിചേരുന്നു.

ബ്ലോഗേഴ്സിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെയുള്ള ഏതൊരുവിധ പുനഃപ്രസിദ്ധീകരണവും അപലപനീയമാണ്.

മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സിന്റെ മേലുള്ള യാഹുവിന്റെ കടന്ന് കയറ്റത്തിനെതിരായി അണിചേരുന്ന എല്ലാപേര്‍ക്കും എന്റെ എല്ലാവിധ പിന്തുണയും ആശംസകളും നേരുന്നു.



Related links

1. Bloggers Protest Event against Yahoo! India - March 5th 2007

2. Yahoo's Copyright infringement on Malayalam Blog content.

3. And Yahoo counsels us to respect intellectual rights of others !

4. March 5th 2007 - Blog Event against Plagiarism!

5. Yahoo Plagiarism Protest Scheduled March 5th

6. രണ്ടായിരത്തിഏഴ്‌ മാര്‍ച്ച്‌ അഞ്ച്‌ പ്രതിഷേധ ദിനം

7. കടന്നല്‍കൂട്ടത്തില്‍ കല്ലെറിയരുതേ...

8. യാഹൂവിന്റെ ബ്ലോഗ് മോഷണം

9. ബ്ലോഗിലെ കളവ്

10. My protest against plagiarisation of Yahoo India! യാഹൂവിന്റെ ചോരണമാരണത്തില്‍ എന്റെ പ്രതിഷേധം

11. March 5th, 2007: Protest against plaigarism by Yahoo! India

12. My protest against plagiarisation of Yahoo India -Chethana

13. Yahoo! India's dirty play...

14. യാഹൂ മാപ്പു പറയുക!

15. ബ്ലോഗിലെ കളവ് - സമരപന്തലില്‍ ഞാനും..

16. യാഹുവിനെതിരെ

17. Copyright Violations: March 5th 2007 - Blog Event against Plagiarism!

18. Content theft by Yahoo India

19. Yahoo blames it on subcontractors when caught on plagiarism

20. യാഹു മലയാളത്തില്‍; കൃതികള്‍ കുറച്ച് കട്ടതും

21. Mathrubhumi News

22. Yahoo and Webdunia - The inside story!

Read more...

പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയ്ക്ക്

Creative Commons License
എന്റെ ചില കുറിപ്പുകള്‍ by K.M.Satheesan is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 India License.
Based on a work at www.satheeskm.blogspot.com.
Permissions beyond the scope of this license may be available at www.satheeskm.blogspot.com.

വിരുന്നുകാർ

ഓർക്കണേ പ്ലീസ്...

ഈ ബ്ലോഗിൽ പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളോ, സന്ദർഭങ്ങളോ, കഥാപാത്രങ്ങളോ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ആരെങ്കിലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ അത് സ്വാഭാവികം മാത്രം.

  © Blogger templates Newspaper by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP